قصیده ای به پارسی سره

گروگان خورشید

استادخلیل الله خلیلی- افغانستان

میهن ایزد از من اگر جان ستاند         در آن کشورِ رادمردان نشاند

در آنجا نشاند که زادم ز مادر              در آن زادگاه بزرگان ستاند

در آنجا که سُتوار کوه بلندش         گروگان ز خورشید تابان ستاند

درخت گَشَن شاخِ گردون شکافش       کلاه بزرگی ز کیوان ستاند

در آنجا که جنگنده مرد دلیرش        ز جنگاوران خود و خِفتان ستاند

به توفنده دریاز کام نهنگش          به سر پنجه ی خشم، دندان ستاند

ز چنگال شاهین، به نیروی بازو           دل گرم و خونینِ مرغان ستاند

در آنجاستاندکه یکتا پرستان              سر از پیکر بی خدایان ستاند

در آنجا که نای شُبانش شبانه         گهی جان فزاید، گهی جان ستاند

بسا پیرمردش که جان " شهادت"1          ز دشمن به دستان لرزان ستاند

بسا نوجوانش که با فرّ و نیرو              دل از سینه ی شرزه شیران ستاند

شکوهنده تر چیست در زیر گردون        ز نامی کهمردی ز مردان ستاند؟

برازنده تر کیستزان رادمردی             که داد خود از چرخ گردان ستاند؟

شگفتا که گیتی به ما زندگی را         چه دشوار بخشد، چه آسان ستاند

چراغی که شب برفروزد به شادی           به صد اندُهش بامدادان ستاند

گهر بازگیرد ز دیهیم شاهان                     کمر  از برِ پهلوانان ستاند

----------------------------------

1-در پارسی به جای "شهادت" واژه ای موجود  نیست!

برگرفته از روزنامه وزین اطلاعات چهارشنبه 12 خرداد 1395

(سره . [ س َ رَ / رِ ] (ص ، اِ) زر رایج تمام عیار باشد و نقیض قلب است که ناسره گویند. (برهان ) ، (جهانگیری ). سیم و زر قلب راناسره خوانند و پاک را سره .)  لغت نامه دهخدا