روزي كه عبدالملك بن مروان بن حکم برسپاهيان مصعب بن زبير بن عوام پيروز شد ومغرورانه در دارالعماره كوفه به سر بي تن مصعب نگاه مي كرد پير داناي عربي، شعري عبرت آموز خواند كه باعث ويران كردن آن كاخ توسط عبداملك شد.

يكي ازايرانيان به نام آقا صادق تفرشي كه معلم رضا قلي ميرزا پسر نادرشاه افشار بود ترجمه اين شعر را به فارسي گفته است. فكر كنم اين مطلب را در كتاب از پاريز تا پاريس جناب دكتر  پاريزي خوانده باشم.

 

نادره    پيري  ز     عرب   هوشمند             گفت   به    عبدالملك   از    روي   پند

زير   همين   قبه   و  اين      بارگاه               روي  همين  مسند   و  اين   دستگاه

بر  سپري    چون  سپر      آسمان              تازه   سري  بود  و   از   آن خون  چكان

سر كه هزارش  سر و  افسر   فدا                صاحب      دستار         رسول     خدا

ديدم   و    ديدم  كه   ز    ابن زياد              ديده    چها ديد   كه    چشمم    مباد

از پس چندي  سر  آن   خيره  سر                 بد    بر    مختار      به       روي   سپر

باز چو  مصعب سر و  سردار   شد               دستخوش    او    سر      مختار     شد

واين سر   مصعب  بود    اي  نامدار               تا      چه  كند    با   سر      تو    روزگار

حيف كه   يك  ديده  بيدار    نيست               هيچكس        از  كار    خبردار     نيست

نه فلك از گردش  خود  سير   شد                نه  خم   اين   طاق      سرا زير      شد

مات همينم  كه در اين بند  و بست               اين چه طلسمي است كه نتوان شكست